Twój apartament w Ustroniu Morskim
728 273 704kontakt@grayseo.pl
Sprawdź termin
Strona główna/Atrakcje/Park im. 3 Dywizji Piechoty

ATRAKCJE / KOŁOBRZEG

Park imienia 3 Dywizji Piechoty w Kołobrzegu

Park przy Koszalińskiej: dawna funkcja cmentarna, aleja grabowa i współczesne plany adaptacji zieleni do zmian klimatu.

Aktualizacja: 30 września 2026Około 11 min czytania

Park imienia 3 Dywizji Piechoty jest propozycją dla osób, które podczas pobytu nad morzem chcą zobaczyć również zwyczajny, mieszkalny Kołobrzeg. Nie trzeba szukać tutaj widowiska ani atrakcji wymagającej wielogodzinnego zwiedzania. Warto natomiast przyjść z odrobiną ciekawości: skąd w tej części miasta wzięła się zwarta zieleń, dlaczego jej granice wyglądają inaczej niż sąsiednie kwartały zabudowy i co o dawnym miejscu potrafią powiedzieć drzewa. Takie pytania zmieniają krótki spacer w spotkanie z mniej oczywistą historią uzdrowiska.

To wpis o niewielkim parku przy ulicy Koszalińskiej, a nie o dużych nadmorskich terenach spacerowych. Dla gości wypoczywających w Ustroniu Morskim może stanowić dodatkowy przystanek podczas wycieczki do Kołobrzegu. Najlepiej traktować go jako samodzielną, spokojną obserwację fragmentu miasta, bez dorabiania mu charakteru ogrodu botanicznego czy muzeum wojskowego. Nazwa parku, jego pochodzenie i dzisiejsza funkcja to trzy różne wątki. Każdy zasługuje na uwagę, ale żaden nie powinien zastępować pozostałych.

Gdzie szukać tego parku

Miejska baza zabytków lokalizuje park po południowej stronie Koszalińskiej, z ulicą Mieszka I po zachodniej stronie. Zieleń zajmuje północną część dawnego cmentarza parafii Mariackiej, założonego w drugiej połowie XIX wieku. To najważniejsza informacja pozwalająca zrozumieć to miejsce. Dzisiejszy park nie pokrywa się z całym historycznym terenem pochówków; jego południowa część została przekształcona i ma inne funkcje. [Źródło: miejska ewidencja zabytków](https://zabytki.kolobrzeg.eu/baza-zabytkow/item/15-zielen/278-koszalinska-park-im-3-dywizji-piechoty).

Przy planowaniu dojścia wystarczy więc wyszukać pełną nazwę parku oraz sprawdzić wejście od strony ulicy, którą rzeczywiście będziemy nadchodzić. Sam punkt umieszczony na środku zielonej plamy nie zawsze wskazuje najlepszą drogę dla pieszego. W mieście ma to znaczenie szczególnie wtedy, gdy poruszamy się z wózkiem albo chcemy ominąć schody i przypadkowe skróty. Wybór wejścia jest niewielką decyzją, lecz potrafi przesądzić, czy kilkunastominutowa przerwa będzie przyjemna, czy zacznie się od niepotrzebnego obchodzenia ogrodzenia.

Nie ma potrzeby wpisywania tego miejsca na listę obowiązkowych przystanków pierwszej wizyty. Jeśli dzień jest wypełniony zwiedzaniem portu, muzeum i centrum, park można zostawić na spokojniejszy powrót. Jego wartość najlepiej ujawnia się bez pośpiechu. Zamiast szukać jednego najbardziej znanego kadru, dobrze pozwolić sobie na obejście dostępnych alejek i zauważenie, jak nieduży teren zielony łączy kilka odmiennych miejskich przestrzeni. Właśnie ta skala odróżnia go od rozległych parków, po których planuje się osobną, długą wędrówkę.

Dawny cmentarz w dzisiejszym krajobrazie

Wiedza o dawnej funkcji terenu nie wymaga od odwiedzającego ponurego nastroju. Pomaga jednak nadać spacerowi odpowiednią uważność. Parki urządzone na dawnych cmentarzach są miejscami, w których rekreacja spotyka się z pamięcią o ludziach. Nie każdy ślad pozostaje czytelny, nie każda granica zachowuje pierwotny przebieg, nie wszystkie drzewa pamiętają początek założenia. Dlatego lepiej patrzeć na całość jako na krajobraz przemian niż wypatrywać w każdym kamieniu fragmentu nagrobka. Bez potwierdzenia takie rozpoznania bywają zwyczajnie błędne.

Można zastanowić się, jak zmienia się znaczenie przestrzeni, gdy służy kolejnym pokoleniom w inny sposób. Dawniej najważniejszy był związek z pochówkiem i wspomnieniem bliskich; obecnie przechodzą tędy mieszkańcy, zatrzymują się spacerowicze, dzieci poznają najbliższe otoczenie. Obie perspektywy da się pomieścić w jednym spojrzeniu. Szacunek wobec przeszłości nie wymaga rezygnacji z codziennego korzystania z zieleni. Wymaga raczej świadomości, że to miejsce posiada głębszą historię niż aktualny zestaw ławek i alejek.

Ilustracja zielonej ścieżki prowadzącej w stronę morza
Spacer w nadmorskiej zieleni — ilustracja tematyczna.

Dobrą rozmowę z dzieckiem można zacząć od prostego pytania: czy park zawsze był parkiem? Odpowiedź otwiera temat miasta, które nieustannie się zmienia. Nie trzeba przy tym wprowadzać trudnych szczegółów ani przedstawiać niepotwierdzonych opowieści. Wystarczy wyjaśnić, że przeznaczenie niektórych terenów bywa inne niż dawniej, a stare dokumenty pomagają nam je odczytać. Taki spacer uczy różnicy między tym, co widzimy, a tym, co wiemy dzięki źródłom. To przydatna umiejętność również przy oglądaniu zamków, ruin i odbudowanych starówek.

Aleja grabowa i patrzenie na układ zieleni

W opisie ewidencyjnym wyróżniono aleję grabową wzdłuż Koszalińskiej oraz otwartą część po wschodniej stronie parkowej drogi. Zwrócono też uwagę na niewielkie lapidarium na terenie parafialnym, należącym do dawnej południowej części cmentarza. Tego ostatniego nie należy automatycznie traktować jako swobodnie dostępnego wyposażenia parku. Granice własności i sposób udostępnienia mogą być inne niż granice historycznego założenia. Informacja w karcie zabytku opisuje dziedzictwo miejsca, nie zastępuje aktualnego regulaminu wejścia.

Najbardziej ciekawa obserwacja nie musi polegać na oznaczaniu wszystkich gatunków. Można przyjrzeć się rytmowi pni, zmianie szerokości koron oraz temu, czy drzewa prowadzą wzrok wzdłuż ulicy, czy kierują uwagę do środka zieleni. Powtarzalny szereg roślin działa inaczej niż pojedyncze drzewo na otwartej przestrzeni. Tworzy ramę, czasem filtruje widok, czasem porządkuje ruch. Podczas spaceru łatwo to poczuć, nawet bez znajomości terminologii związanej z projektowaniem ogrodów. Wystarczy porównać dwa punkty widokowe i zapytać, dlaczego jeden wydaje się bardziej osłonięty.

Warto oddzielać rozpoznanie gatunku od szacowania wieku. Gruby pień nie daje sam w sobie podstawy do przypisania drzewu konkretnej daty urodzenia. Warunki wzrostu, uszkodzenia i konkurencja innych roślin mogą wpływać na jego wygląd. Podobnie efektowna korona nie oznacza automatycznie statusu pomnika przyrody. Najciekawsza fotografia drzewa nie potrzebuje takich dopisków. Można uczciwie opisać kształt, światło i otoczenie, pozostawiając specjalistyczne informacje tablicy lub wiarygodnej dokumentacji. Dzięki temu wspomnienie z wycieczki nie staje się przypadkowym źródłem kolejnej internetowej legendy.

Co zmienia projekt adaptacji do klimatu

W miejskim projekcie „Adaptacja do zmian klimatu w Kołobrzegu” park został wskazany jako jedno z zadań, obok retencji, przygotowania planu adaptacji i edukacji. Oznacza to, że jego przyszłość wiąże się także z potrzebą lepszego gospodarowania wodą i zielenią. Dokument programu potwierdza zamiar działania, ale sam nie pozwala uznać wszystkich nowych elementów za gotowe. Przed wizytą w okresie inwestycji warto sprawdzić aktualne komunikaty miejskie. [Opis projektu opublikowany przez urząd miasta](https://www.i-kolobrzeg.pl/strona-3560-adaptacja_do_zmian_klimatu_w_kolobrzegu.html).

Dla spacerowicza ten temat może być bardziej interesujący, niż sugeruje urzędowa nazwa. Park jest przestrzenią, w której można pomyśleć o drodze deszczówki: czy szybko spływa poza teren, czy ma możliwość wsiąkania, gdzie powierzchnia jest uszczelniona, a gdzie pozostaje biologicznie czynna. Nie trzeba prowadzić pomiarów ani oceniać projektu po krótkiej wizycie. Wystarczy zrozumieć, dlaczego zieleń miejska nie sprowadza się do koloru na mapie. Jej codzienna rola dotyczy również warunków, w których żyją okoliczni mieszkańcy.

Jednocześnie warto powstrzymać się od przypisywania każdemu zagłębieniu funkcji ogrodu deszczowego. Taki element powinien wynikać z projektu lub informacji zarządcy, a nie wyłącznie z naszego skojarzenia. Podobnie wizualizacja pokazująca przyszłe zagospodarowanie nie dokumentuje stanu zastanego. Jeśli na miejscu są roboty, należy korzystać z wyznaczonych przejść i przyjąć, że fragment zwyczajnej trasy może być czasowo niedostępny. Wizyta nie musi zostać przez to całkowicie przekreślona, lecz lepiej mieć możliwość skrócenia spaceru niż próbować realizować plan za wszelką cenę.

Jak spędzić tutaj czas bez szukania atrakcji na siłę

Najprostszy pomysł to świadomie zwolnić. Przejść dostępną drogą, zatrzymać się tam, gdzie nie blokujemy ruchu, i porównać otoczenie z widokiem przy wejściu. W niewielkim parku różnice bywają subtelne: raz dominuje ulica, za chwilę korony drzew, dalej pojawia się szersza perspektywa. Taki sposób oglądania dobrze sprawdza się po intensywnym zwiedzaniu wnętrz. Zamiast przyswajać kolejne daty i nazwiska, można uporządkować wrażenia, napić się wody oraz zdecydować, na co naprawdę mamy jeszcze ochotę tego dnia.

Osobom lubiącym fotografię polecam zadanie złożone z trzech ujęć: ogólnego widoku, fragmentu układu drzew i detalu zauważonego bez schodzenia z drogi. Te fotografie opowiedzą o miejscu więcej niż kilkanaście niemal identycznych obrazów. Dobrze pamiętać, że park pozostaje przestrzenią codziennego życia. Portret przypadkowego spacerowicza nie jest konieczny do pokazania atmosfery. Można poczekać na pustszy kadr albo wybrać ujęcie, w którym człowiek pojawia się jako niewyróżniona część większej sceny.

Z kolei dla osób podróżujących z dziećmi ciekawym zadaniem będzie znalezienie trzech różnych faktur: kory, liścia leżącego przy alejce oraz powierzchni nawierzchni. Oglądamy je bez zrywania roślin i rozgrzebywania ziemi. Takie ćwiczenie nie zamienia dawnego cmentarza w miejsce hałaśliwej gry terenowej, a daje najmłodszym konkretne zajęcie. Można porównać, które elementy są dziełem człowieka, a które powstały w naturze. Wspólne rozpoznawanie otoczenia często angażuje bardziej niż obietnica kolejnej atrakcji, której rzeczywiste działanie nie zostało wcześniej sprawdzone.

Ilustracja szkicownika z liściem i kubka na parkowej ławce
Chwila na obserwację przyrody — ilustracja tematyczna.

Park w planie wycieczki z Ustronia Morskiego

Przyjazd z apartamentu nadmorskiego do Kołobrzegu zwykle ma kilka celów, dlatego dobrze uporządkować je według położenia. Park przy Koszalińskiej nie powinien być opisywany jako obiekt stojący tuż przy latarni albo molo. Zanim dołączymy go do spaceru nad wodą, trzeba zobaczyć pełny przebieg drogi na mapie. Dla części osób będzie przyjemnym przystankiem po drodze, dla innych niepotrzebnym dodatkowym przejściem. Oba wybory są rozsądne, jeśli wynikają z czasu, pogody i kondycji uczestników wycieczki.

Nie podajemy tutaj jednej obietnicy czasu dojścia, ponieważ punkt rozpoczęcia, wybrane przejścia oraz tempo marszu znacząco zmieniają wynik. Lepiej sprawdzić trasę w dniu wyjazdu, zostawić zapas i nie planować powrotu na ostatnią chwilę. Jeśli korzystamy z samochodu, warunki postoju w okolicy wymagają osobnego sprawdzenia. Obecność parku nie oznacza automatycznie własnego parkingu dla zwiedzających. Podobnie nie należy zakładać, że w każdym jego rogu znajdują się toalety, punkty gastronomiczne czy infrastruktura dostosowana do wszystkich potrzeb.

Ten przystanek szczególnie dobrze pasuje do osób, które lubią porównywać odmienne fragmenty jednego miasta. Można połączyć wizytę z oglądaniem zabudowy mieszkalnej i później zestawić ją w pamięci z reprezentacyjnym centrum. Zobaczymy wtedy, że turystyczny Kołobrzeg nie kończy się na obrazach znanych z pocztówek. Park nie musi konkurować z morzem o uwagę. Oferuje inną skalę doświadczenia: bliską, codzienną i pozwalającą zrozumieć, jak przyroda oraz historia przenikają przestrzeń używaną przez mieszkańców.

O czym pamiętać podczas wizyty

Warto dobierać długość pobytu do rzeczywistych warunków. Mokre liście, prowadzone prace czy pogarszająca się pogoda mogą sprawić, że zamiast pełnego obejścia wystarczy krótki odcinek. Nie jest to nieudane zwiedzanie. W małym parku często wystarczy jedna uważna obserwacja, aby zapamiętać charakter miejsca. Jeżeli interesuje nas historia, zapisanie nazwy ulicy i źródła informacji przyda się bardziej niż próba odnalezienia wszystkich dawnych granic bez odpowiedniej mapy. Dokumentacja i spacer mogą się uzupełniać, nie muszą odbywać się jednocześnie.

Osoby potrzebujące pewnego, bezstopniowego dojścia powinny sprawdzić konkretne wejście oraz stan wybranej alejki przed zaplanowaniem wizyty. Ogólne określenie „park miejski” nie stanowi deklaracji pełnej dostępności. Z kolei przy spacerze z psem obowiązują zasady wskazane przez zarządcę i zwykła uważność wobec innych użytkowników. Najważniejsze jest pozostawienie miejsca w takim stanie, by kolejna osoba mogła skorzystać z niego równie spokojnie. W przypadku terenu o cmentarnej przeszłości dotyczy to również powściągliwego traktowania wszelkich śladów i elementów pamięci.

Dwie warstwy jednej mapy

Przed spacerem można wykonać proste ćwiczenie: spojrzeć na współczesny plan ulic, a później przeczytać krótki opis historycznego założenia. Pierwsza mapa odpowiada na pytanie, którędy dziś przejść. Druga warstwa informacji wyjaśnia, dlaczego przestrzeń uzyskała taki kształt. Nie trzeba dopasowywać każdego dawnego szczegółu do obecnego chodnika. Już zauważenie, że granica parku i granica dawnego cmentarza nie są tym samym, pomaga uniknąć mylącego skrótu. Miejsca mają swoją biografię, a poszczególne etapy nie zawsze pozostawiają równie wyraźne ślady.

Warto też zwrócić uwagę na sam język dokumentów. Ewidencja zabytków służy rozpoznaniu i opisaniu wartości historycznej; informacja turystyczna pomaga odnaleźć miejsce; komunikat inwestycyjny przedstawia zamierzone prace. Są to różne rodzaje źródeł. Jeśli połączymy je bez rozróżnienia, łatwo uznać dawny stan za aktualny albo projekt za wykonany obiekt. Przy uważnym czytaniu te same materiały układają się jednak w sensowną opowieść. Park staje się przykładem tego, jak lokalna historia, administracja i codzienne użytkowanie spotykają się na niewielkim fragmencie miasta.

Po powrocie z wycieczki można zestawić własne zdjęcie z jednym zdaniem zapisanym przed wyjściem. Czy informacja o pochodzeniu terenu wpłynęła na sposób patrzenia? Czy bardziej zapamiętaliśmy drzewa, przejścia, sąsiednie budynki czy ciszę krótkiego postoju? Taki osobisty komentarz jest wartościowszy niż automatyczne określenie wszystkiego jako pięknej atrakcji. Pozwala zachować odrębność miejsca i dostrzec, dlaczego ktoś inny może przeżyć ten sam spacer inaczej, pozostając równie uważnym obserwatorem.

Najczęstsze pytania

Czy park znajduje się przy samej plaży?

Nie. Szukać go należy przy Koszalińskiej, w miejskiej części Kołobrzegu. Spacer nad morzem i odwiedziny w tym parku mogą należeć do jednej wycieczki, lecz wymagają sprawdzenia połączenia między punktami. Nie warto sugerować się samą nazwą miejscowości ani zakładać, że każda opisywana zieleń należy do nadmorskiego pasa spacerowego. Przy krótszym pobycie najlepiej wybrać miejsca leżące rzeczywiście na planowanej trasie.

Czy można tutaj zobaczyć dawny cmentarz?

Park zajmuje część historycznego terenu cmentarnego, jednak dzisiejszy krajobraz został przekształcony. Nie należy oczekiwać zachowanego zespołu grobów w układzie znanym z czynnych nekropolii. Opisywane w ewidencji lapidarium jest związane z terenem parafialnym, dlatego możliwość jego obejrzenia trzeba ocenić osobno. Wizyta w parku nie daje automatycznego prawa wstępu do wszystkich sąsiednich przestrzeni i budynków.

Czy nowe zagospodarowanie parku jest już gotowe?

Potwierdzony miejski dokument obejmuje park projektem adaptacji do zmian klimatu. Nie jest jednak protokołem zakończenia wszystkich robót. Aktualną sytuację, ewentualne wygrodzenia i dostępne wejścia należy sprawdzić w komunikatach urzędu oraz na miejscu. Przyszłych urządzeń z projektu nie traktujemy jako działających atrakcji. Dzięki temu plan spaceru odpowiada rzeczywistości, a nie wyłącznie zapowiedziom inwestycji.

Dla kogo będzie to dobry przystanek?

Przede wszystkim dla osób zainteresowanych historią codziennych przestrzeni, zielenią i spokojnym poznawaniem miasta poza najbardziej znanymi punktami. To również propozycja krótkiej przerwy w zwiedzaniu, jeśli park leży po drodze. Nie trzeba posiadać wiedzy dendrologicznej ani historycznej. Wystarczy ciekawość oraz gotowość, by dostrzec wartość miejsca, które nie zostało pomyślane jako efektowne widowisko dla przyjezdnych.

Odpocznij po zwiedzaniu

Zaplanuj pobyt w Baltic Garden w Ustroniu Morskim.

Sprawdź termin i cenę
ZadzwońRezerwacje